Τη Δευτέρα 29 Οκτωβρίου οι επισκέπτες της Φοιτητικής Λέσχης του ΑΠΘ συναντούσαν μια χειρόγραφη ανακοίνωση που έγραφε «Από 1 Νοέμβρη, μόνο κάτω λέσχη, μόνο μεσημέρι μόνο μια διανομή, γιατί διώχνουν τους μισούς εργαζόμενους». Από εκείνη τη μέρα μπορείς να ακούσεις ο,τι θές για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Λέσχη. Αποκορύφωμα το σημερινό κείμενο με τίτλο «Στην επίδειξη του πάσο, παώ πάσο…» που μοίραζε η «συνέλευση για το κόστος φοίτησης» που αποτελείται από φοιτητές του ΑΠΘ.


Το κείμενο αυτό ξεκινά επικρίνοντας την απόφαση για έλεγχο του φοιτητικού πάσο στην είσοδο της Λέσχης , αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «ο έλεγχος του πάσο έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείονται φοιτητές άλλων πανεπιστημίων, φοιτητές μεγαλύτεροι του 6ου έτους καθώς και άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα κοινωνικά κομμάτια που δεν έχουν την ιδιότητα του φοιτητή. Ο έλεγχος του πάσο, η ύπαρξη της κάρτας σίτισης και το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι της λέσχης δουλεύουν υπο καθεστώς εργολαβίας αποτελούν τα πρώτα βήματα για την ιδιωτικοποίηση της λέσχης». Υπο άλλες συνθήκες θα αναρωτιόμουν αν χρειάζεται κάποιος να μπεί στο κόπο να επιχειρηματολογήσει για να αντικρούσει αυτή τη θέση. Δυστυχώς τις μέρες που ζούμε το δεδομένο, το πραγματικό, το αυτονόητο γίνεται συνεχώς στόχος «ανατροπής» και καθυπόταξης. Τα δικαιολογητικά για τη δωρεάν σίτιση στις φοιτητικές λέσχες ορίζονται ρητώς από κοινή υπουργική απόφαση. Ποτέ καμία υπουργική απόφαση δεν προέβλεπε μια γενικώς κι αορίστως δωρεάν σίτιση προς όλους, ούτε καν προς όλους τους φοιτητές. Κάθε παροχή κοινωνικής πρόνοιας είναι εξ ορισμού επιλεκτική, προσφέρεται αποκλειστικά στους έχοντες ανάγκη και μάλιστα στους έχοντες ανάγκη εντός του πλαισίου δράσης του οικείου φορέα. Τη δωρεάν στέγαση στις φοιτητικές εστίες και τη δωρεάν σίτιση στη λέσχη, νομικά μπορούν να τις απολαύσουν μόνον οι έχοντες ανάγκη φοιτητές (και του οικείου μάλιστα εκπαιδευτικού ιδρύματος).

Είναι αδιανόητο να τίθεται υπό διαπραγμάτευση η φύση της Φοιτητικής Λέσχης, όπως θέλει αυτή η ομάδα φοιτητών λέγοντας πως "η λειτουργία της λέσχης για εμάς πρέπει να είναι κοινωνική και όχι αποκλειστικά φοιτητική». Παρόλα αυτά το ΑΠΘ έχει προβεί σε σειρά κινήσεων όπως η απόφαση για σίτιση όλων ανεξαιρέτως των φοιτητών του, η λειτουργία της και τα Σαββατοκύριακα και συσσίτια απόρων σε συνεργασία με το Δήμο, που διευρύνουν το φάσμα των αναγκών που καλύπτει στην πράξη.

Ο έλεγχος του πάσο κρίθηκε τα τελευταία χρόνια αναγκαίος για να εξορθολογιστούν οι δαπάνες με τον ισοσκελισμό της προσφοράς και της ζήτησης του φαγητού. Ελέγχοντας τα πάσο καθημερινά, εξασφαλίζεις ότι σιτίζονται μόνο φοιτητές του ΑΠΘ και εξακριβώνεις πόσους φοιτητές εξυπηρετείς και προσαρμόζεις αντίστοιχα τον αριθμό γευμάτων και τα κόστη των υλικών. Ο έλεγχος του πάσο σε συνδυασμό με τον εξορθολογισμό της δαπάνης είναι προς όφελος των χρηστών κι όχι βήμα προς την ιδιωτικοποίηση της λέσχης. Εξασφαλίζει τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της Λέσχης μακροχρόνια. Η κάρτα σίτισης δίνεται –και πρέπει να δίνεται εκ του νόμου- σε αυτούς που καλύπτουν τα τυπικά δικαιολογητικά σίτισης. Και υπήρχε σε διαφορετική μορφή εδώ και χρόνια. Η ύπαρξη της κάρτας σίτισης δεν επέφερε κανέναν ουσιώδη διαχωρισμό στο κοινό των σιτιζόμενων φοιτητών, γιατί στη πράξη η διοίκηση της λέσχης αποφάσισε πως το τελικό κριτήριο για τη σίτιση θα είναι μόνο το πάσο.

Η δικαιολόγηση της κοινωνικής φύσης της λέσχης στο κείμενο γίνεται με ένα πολιτικής φύσεως επιχείρημα που λέει ότι «ως φοιτητές είμαστε κομμάτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας και δε θα δεχθούμε τον αποκλεισμό άλλων εκμεταλλευόμενων για χάρη μιας προνομιακής θέσης μέσα σε μια θάλασσα εξαθλίωσης». Πέρα από το λυρικό στοιχείο, ακόμα και το πολιτικό στοιχείο του επιχειρήματος επιδέχεται αμφισβήτησης. Καθώς δεν υπάρχει σύγχρονη συγκροτημένη αριστερή ανάλυση (με στοιχειώδη αποδοχή) που να κατατάσσει τους φοιτητές ως σύνολο στους εξαθλιωμένους. Ακόμα και οι νεομαρξιστικές θεωρίες που θεωρούν τους φοιτητές ως εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο το πράττουν διακρίνοντας τους φοιτητές (κι άλλες ομάδες) από το σώμα των εξαθλιωμένων κι από το προλεταριάτο των κλασικών μαρξιστικών αναλύσεων.

Έπειτα διαβάζουμε: «Η διοίκηση του πανεπιστημίου και το υπουργείο ισχυρίζονται ότι δεν έχουν να διαθέσουν χρήματα για την σίτιση, τη στέγαση και τα συγγράμματα και για αυτό το λόγο πρέπει να υπάρξουν περικοπές». Ξεχνούν οι γράφοντες ότι καμία διοίκηση σε κανένα πανεπιστήμιο δεν έχει καμία απολύτως εμπλοκή στα κονδύλια στέγασης, σίτισης και συγγραμμάτων. Οι τρείς αυτές παροχές γίνονται αποκλειστικά κι απευθείας από το Υπουργείο παιδείας μέχρι και σήμερα που μιλάμε. Η σίτιση και η στέγαση προβλέπεται να περάσουν στις αρμοδιότητες των πανεπιστημίων αλλά αυτό δεν έχει γίνει ακόμα. Παρόλα αυτά, τη περσινή χρονιά την ελλιπή χρηματοδότηση της φοιτητικής λέσχης από το υπουργείο που έθεσε σε κίνδυνο τη λειτουργία της, κάλυψε με δικά του χρήματα κι έπειτα από απόφαση της Συγκλήτου, το πανεπιστήμιό μας.

Συνεχίζοντας, η ομάδα των φοιτητών κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά: «εμείς πάλι παρατηρούμε καθημερινά την αύξηση της αστυνόμευσης του πανεπιστημίου (έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο κοστίζει η βενζίνη για τα μηχανάκια που περιπολούν 24 ώρες τι 24ωρο στην πανεπιστημιούπολη, οι συναγερμοί τα κάγκελα, τα ρολά, οι πόρτες ασφαλείας…; )» και παρακάτω «εμείς καμία ανάγκη δεν έχουμε για αστυνόμευση και επιτήρηση στους πανεπιστημιακούς χώρους». Πολύ ενδιαφέρουσα απορία θα ήταν επίσης πόσο κόστιζε στο πανεπιστήμιο η αποκατάσταση των φθορών που συντελούνταν τα Σαββατοκύριακα αλλά και κατά τη διάρκεια διαφόρων πάρτυ ή πόσα υπολογίζονται ετησίως τα σπασμένα τζάμια αυτοκινήτων εντός ή πέριξ του ΑΠΘ ή πώς θα αντιμετώπιζαν αυτοί που δεν έχουν ανάγκη από αστυνόμευση ποικίλα περιστατικά βίας εξωπανεπιστημιακών απέναντι σε φοιτητές. Η αλήθεια είναι πως η αύξηση της φύλαξης (κι όχι αστυνόμευσης) και ο καλύτερος ηλεκτροφωτισμός του ιδρύματος έχουν συμβάλει στη μείωση των περιστατικών εγκληματικότητας στο campus κατά 50%. Θα με συγχωρήσετε αλλά στη πρόταση «οι φύλακες να μεταφερθούν στη λέσχη και να τη στελεχώσουν» δεν θα απαντήσω. Υπάρχουν και όρια κάτω από τα οποία δεν μπορώ να πέσω.

Σε μια υποσημείωση στο κείμενο η «συνέλευση για το κόστος φοίτησης» ισχυρίζεται ότι «το ΑΠΘ με το φιλολαϊκό προφίλ που θέλουν να πλασάρουν οι πρυτανικές αρχές» προσέλαβε υπαλλήλους το καλοκαίρι για τις φοιτητικές κατασκηνώσεις με το βασικό μισθό «και ούτε καν με το βασικό μισθό όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά μειωμένο κατά 22% σύμφωνα με τις κυβερνητικές αποφάσεις της 12ης Φλεβάρη 2012». Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πως ο βασικός μισθός που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια δεν περιλαμβάνει τη τελευταία του διαμόρφωση. Όσο και να μην μας αρέσει το ύψος του βασικού μισθού προσδιορίζεται από τη κυβέρνηση κι εφαρμόζεται σε ένα σαφώς προσδιορισμένο κομμάτι του εργατικού δυναμικού της χώρας. Αυτή η υποσημείωση μας οδηγεί και στη κατανόηση του προβλήματος που αναφέραμε στην αρχή. Τι γίνεται με το μισό προσωπικό της λέσχης; Όπως δήλωσε μέσα στην εβδομάδα η διευθύντρια της λέσχης, έληξαν πρόσφατα οι συμβάσεις του μισού προσωπικού της λέσχης και το πανεπιστήμιο προχώρησε σε ανανέωση των συμβάσεων με τους προηγούμενους μισθούς. Το Ελεγκτικό Συνέδριο ακύρωσε το διαγωνισμό κι οι εργαζόμενοι έμειναν χωρίς σύμβαση. Συνέπεια αυτού είναι η υπολειτουργία της λέσχης για μερικές μέρες έως ότου το πανεπιστήμιο επαναπροκηρύξει το διαγωνισμό της σύμβασης προσαρμόζοντας τους μισθούς. Σε αυτό το σημείο το ζήτημα των συμβάσεων των εργαζομένων της λέσχης συναντά το συνολικό πρόβλημα των εργολαβικών υπαλλήλων του ΑΠΘ. Ο Αντιπρύτανης οικονομικών στην ανοικτή ενημέρωση που έκανε στους εργολαβικούς τη Δευτέρα τους ανακοίνωσε πως μετά τη παρέμβαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου στη Λέσχη, οι μισθοί τους στις νέες συμβάσεις θα πρέπει να προσαρμοστούν αναλόγως. Οι ίδιοι με δελτίο τύπου μια μέρα μετά απάντησαν πως δεν δέχονται έναν «μνημονιακό μισθό».

Και κάπως έτσι το αδιέξοδο συνεχίζεται…

+1 επιπλέον

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top