Στην Ελλάδα καταφέραμε να γίνουμε άτρωτοι επιχειρηματικά. Αφήνοντας ή εξωθώντας τα τελευταία τριάντα χρόνια σχεδόν το σύνολο των παραγωγικών επιχειρήσεων της χώρας πλέον ελάχιστα μπορούμε να ανησυχούμε για την απειλή νέων λουκέτων...

Οι ελάχιστοι επιχειρηματικοί όμιλοι που έχουν απομείνει στη χώρα την περίοδο του ευρώ εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και επέκτειναν τις δραστηριότητες στο εξωτερικό. Οι μονάδες που έχουν απομείνει στην Ελλάδα αντιπροσωπεύουν κλάσματα των εσόδων τους και ως εκ τούτου είναι πανέτοιμοι πλέον όχι να αντιμετωπίσουν την δραχμή αλλά τις γεροντικές «ονειρώξεις» περί εθνικοποιήσεων της παλαβής εγχώριας αριστεράς...


Αλλά και η μη παλαβή ευρωπαϊκή αριστερά αλλά και η δεξιά που προσπάθησε να διατηρήσει τις κατά τόπους εγχώριες βιομηχανίες αλώβητες από τις εξελίξεις και το διεθνή ανταγωνισμό δεν τα έχει καταφέρει καλύτερα. Μπορεί να ανέβαλε επώδυνες λύσεις με κόστος για τους φορολογούμενους και τους μετόχους, αλλά οριστικές λύσεις δεν κατάφερε να δώσει.

Π.χ. πριν λίγες μέρες ο υπουργός του Φρανσουά Ολάντ κύριος Μοντεμπούρ κάλεσε τους διευθυντές και τους βασικούς μετόχους της αυτοκινητοβιομηχανίας Πεζώ και επί ώρα τους παρέδιδε μάθημα πατριωτισμού η κεντρική ιδέα του οποίου ήταν η φράση πως «Η εταιρεία δεν ανήκει στους μετόχους αλλά και την ιστορία της Γαλλίας».

Οι πολιτικοί, όπως είθισται, δεν αντελήφθησαν το πρόβλημα της Πεζώ, όσο η εταιρεία συνέχισε να παράγει ζημιές, αλλά μόλις οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τον περασμένο Ιούλιο πληροφορήθηκαν πως το εργοστάσιο στο Ολνε-Σε-Μπουά, κοντά στο Παρίσι, πρέπει να απολύσει αρκετούς από τις 8.000 των εργαζομένων και ενδεχομένως μέχρι το 2014 θα πρέπει να βάλει λουκέτο σε ολόκληρη μονάδα.

Η Πεζώ τους τελευταίους μήνες παράγει περί τα 140 εκατ. ευρώ το μήνα ζημιές και είναι προφανές πως αν δεν ληφθούν μέτρα είναι θέμα χρόνου να κατεβάσει ρολά ολόκληρος ο όμιλος.

Η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα καθώς είναι μια από τις ισχυρότερες βιομηχανικά χώρες του κόσμου. Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία χρόνια μια σειρά λανθασμένες πολιτικές έχουν απομειώσει σημαντικά την διεθνή ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών της.

Σε αντίθεση με την Γερμανία που διείδε τις διεθνείς εξελίξεις και από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας με την πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων Ατζέντα 2010 που εφάρμοσε η αριστερή κυβέρνηση Σρέντερ-Φίσερ, η γερμανική επιχειρηματική τάξη κατάφερε να σταθεί και να βγει κερδισμένη από τις διεθνείς εξελίξεις.

Την ίδια περίοδο που η Γερμανία έκανε μεταρρυθμίσεις προσαρμογής στις διεθνείς εξελίξεις, στη Γαλλία επέλεγαν το δρόμο της στήριξης των κεκτημένων δια της πολιτικής ενίσχυσης των εθνικών πρωταθλητών.

Ο αριθμός των θέσεων εργασίας στη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία, σύμφωνα με άρθρο του Der Spiegel μεταξύ 1980 και 2010 έχει μειωθεί κατά 50%. Αντίθετα στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία οι θέσεις εργασίας έχουν αυξηθεί σε σχέση με το 1980.

Στηριγμένη από επιδοτήσεις επιτοκίων και τον προστατευτισμό στα πλαίσια της πολιτικής των εθνικών πρωταθλητών, η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία δεν αναγκάστηκε να παρακολουθήσει τις διεθνείς τάσεις και βελτιώσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως έμεινε εκτός της αγοράς των SUV (Τετρακίνητα για εξορμήσεις του Σαββατοκύριακου) οι πωλήσεις της οποίας αυξήθηκαν αλματωδώς τα τελευταία χρόνια. Οι γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες πραγματοποιούν περισσότερες από τις μισές πωλήσεις τους στις ευρωπαϊκές αγορές οι οποίες συρρικνώνονται λόγω και της δημογραφικής γήρανσης. Αντίθετα οι Γερμανοί με την είσοδο στις αγορές της Κίνας και της Αμερικής έχουν καταφέρει να πωλούν μόνο το ένα τρίτο στις ευρωπαϊκές αγορές.

Κατά το Spiegel η Πεζώ πληρώνει το κόστος της κρατικής παρέμβασης των επιχειρήσεων στα πλαίσια της πολιτικής των εθνικών πρωταθλητών. Το 2009 η κυβέρνηση Σαρκοζί ενίσχυσε την αυτοκινητοβιομηχανία με 3 δισ. ευρώ χαμηλότοκα δάνεια με αντάλλαγμα να μη γίνουν απολύσεις. Την ίδια περίοδο ανάγκασε τη Ρενώ να ματαιώσει τα σχέδια για τη δημιουργία εργοστασίου παραγωγής του νέου Κλιο στην Τουρκία.

Στη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία μεταξύ 2000 και 2010 τα συνδικάτα πέτυχαν αυξήσεις ανα μονάδα κόστους εργασίας περί το 8%, ενώ στην γερμανική το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 1,5%.

Η Πεζώ χρειάζεται εξοικονόμηση κεφαλαίων για να δημιουργήσει εργοστάσια στις αναπτυσσόμενες χώρες, αν δεν εξοικονομήσει τα κεφάλαια αυτά από εσωτερική αναδιάρθρωση δύσκολα μπορεί να το πετύχει.

Το εργοστάσιο του Ολνε κάποτε παρήγαγε περί τις 400.000 αυτοκίνητα το χρόνο. Σήμερα παράγει μόνο 140.000 και με την παραγωγή αυτή καμιά μονάδα δεν μπορεί να μην γράφει ζημιές... Αν δεν κλείσει αυτή η πληγή σε λίγα χρόνια μπορεί να αναγκάσει ολόκληρο τον όμιλο να κατεβάσει ρολά. Δυστυχώς κάποιοι νόμοι της οικονομίας είναι αδήριτοι.

Παράδειγμα της Πεζώ και του γαλλικού οικονομικού μοντέλου γενικότερα είναι χρήσιμο για την ελληνική πραγματικότητα αυτή την περίοδο καθώς η χρεοκοπία μας οδηγεί αναγκαστικά στην υιοθέτηση νέου πιο παραγωγικού μοντέλου για το μέλλον. Είτε με δραχμή είτε με ευρώ η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να αλλάξει οικονομικό μοντέλο και το γαλλικό με το γερμανικό υπόδειγμα αποτελούν χρήσιμους οδηγούς.

Τα στοιχεία από το άρθρο αυτό είναι από τον Der Spiegel...

Κώστας Στούπας

Πηγή:www.capital.gr
+1 επιπλέον

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top