Από τον Κριτικό...
Ήταν το τέλος του Καλοκαιριού του 1922. Μαζί με το τέλος αυτό, τελείωνε και η παρουσία του Ελληνικού Στοιχείου στη γλυκιά Μικρά Ασία... Τέτοιον καιρό περίπου, το ίδιο έτος, 8 ηγετικές φυσιογνωμίες των τελευταίων 2 ετών της Μικρασιατικής Περιπέτειας του Έθνους μας που έληξε με πόνο, θάνατο, ξενιτιά και προσφυγιά οδηγήθηκαν σε ειδικό δικαστήριο, προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες για την απόλυτη τραγωδία του Ελληνισμού, ίσως τη μεγαλύτερη όλων των εποχών...
88 χρόνια μετά, ο Άρειος Πάγος, πραγματικά, με την απόφαση της αθώωσης, τους δικαιώνει;
"Η δίκη των 6" καθιερώθηκε ως τίτλος της περίφημης δίκης των καταδικασθέντων από το "Έκτακτο Στρατοδικείο" που ορίστηκε από την "Επαναστατική Κυβέρνηση" των Αθηνών, αφού οι 6 από τους 8 συνολικά κατηγορούμενους, τελικά εκτελέστηκαν στις 16 Νοεμβρίου 1922, την επομένη της καταδικαστικής αποφάσεως, μέσα σε θύελλα διεθνών αντιδράσεων.

«Εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Β' το Έκτακτον Στρατοδικείον συσκεφθέν κατα νόμον, κηρύσσει παμψηφεί τους μεν Γεώργιον Χατζανέστην, Δημήτριον Γούναρην, Νικόλαον Στράτον, Πέτρον Πρωτοπαπαδάκην, Γεώργιον Μπαλτατζήν και Νικόλαον Θεοτόκην εις την ποινήν του Θανάτου. Τους δε Μιχαήλ Γούδαν και Ξενοφώντα Στρατηγόν εις την ποινήν των ισοβίων δεσμών. Διατάσσει την στρατιωτικήν καθαίρεσιν των Γεωργίου Χατζανέστη, αρχιστρατήγου, Ξενοφώντος Στρατηγού, υποστρατήγου και Μιχαήλ Γούδα, υποναυάρχου και επιβάλλει αυτούς τα έξοδα και τέλη. Επιδικάζει παμψηφεί χρηματικήν αποζημίωσιν υπερ του Δημοσίου κατα του Δ. Γούναρη δραχμών 200 χιλιάδων, Ν. Στράτου δραχμών 335 χιλιάδων, Γ. Μπαλτατζή και Ν. Θεοτόκη δραχμών 1 εκατομμυρίου και Μ. Γούδα δραχμών 200 χιλιάδων. Εγκρίθη, απεφασίσθη και εδημοσιεύσθη εν Αθήναις τη 15η Νοεμβρίου 1922.»
ο Πρόεδρος - ο Γραμματέας
Α. Οθωναίος - Ιωάννης Πεπόνης

Είναι ιστορική αλήθεια και προφανής η διαπίστωση ότι τα "εν θερμώ" δικαστήρια που γίνονται κάτω από την πίεση του λαού και της κοινής γνώμης, δεν είναι εκείνα που μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη με τη "νομική έννοια", αλλά μόνο να εκφράσουν το αίσθημα ενός λαού που δεν μπορεί να δεχτεί ότι ηττήθηκε, αλλά αισθάνεται ότι προδόθηκε.
Προδόθηκε από εκείνους που του έταξαν ότι θα γυρίσουν τα παιδιά του από το μέτωπο, ενώ τελικά τα έστειλε βαθύτερα στον όλεθρο και την ήττα. Εξαπατήθηκε.
Προδόθηκε από εκείνους που θέλησαν να φτάσουν στην Άγκυρα, ενώ χρειάζονταν απλά να οχυρώσουν τη Σμύρνη, την Ανατολική Θράκη, τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, να προασπίσουν το διεθνή χαρακτήρα της περιοχής των Δαρδανελίων και της θάλασσας του Μαρμαρά, να προωθήσουν την -τελική- ενσωμάτωση στο Ελληνικό Κράτος των Δωδεκανήσων και της Κύπρου με όρους διπλωματίας, αφού αυτό ήταν εφικτό από την περιφανή νίκη του Ελευθερίου Βενιζέλου με την Περίφημη Συνθήκη των Σεβρών. Προσωπικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου Βενιζελικό, το αντίθετο μάλλον...
Προδόθηκε από εκείνους που θεώρησαν τη χώρα βιλαέτι τους και δεν αξιοποίησαν τη δυναμική των πολιτικών τους αντιπάλων, που πέτυχαν εθνικές νίκες, ενώ ταυτόχρονα ξήλωσαν την ηγεσία ενός εμπειροπόλεμου στρατού, γιατί δεν ήταν "δικοί τους".
Προδόθηκαν από εκείνους που -μικρόμυαλοι- "έπαιξαν και έχασαν" παρασυρόμενοι από το πάθος ενός εθνικού διχασμού, στον οποίο και οι ίδιοι είχαν συμμετάσχει, χωρίς να τον ξεπεράσουν, χωρίς να εκφράσουν το σύνολο του Λαού, διασπώντας και όχι συνθέτοντας, τη μεγάλη ώρα για το Έθνος, την ώρα του θριάμβου... την ώρα των ψύχραιμων και λογικών αποφάσεων και όχι της αλαζονείας μίας -ευκαιριακής- και με πολλά ερωτηματικά εκλογικής επικράτησης...
Προδόθηκαν, γιατί την ώρα του Εθνικού Θριάμβου τελικά, δεν αναζήτησαν οι τότε κρατούντες στη χώρα μας, να βάλουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτόν, αλλά επέλεξαν να διαλύσουν. Τι; Τον Ελληνισμό...
Προδόθηκαν, γιατί αντί οι καταδικασθέντες του '22 να φέρουν ελληνικούς πληθυσμούς από την ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας ώστε να μεγαλώσουν το Ελληνικό Στοιχείο στη Σμύρνη, να στρατολογήσουν ανθρώπους που θα πολεμήσουν για να υπερασπιστούν τα εδάφη τους, τις περιουσίες τους, αντί να ενισχύσουν το όραμα της Ελλάδος των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, επιδόθηκαν σε μία εκστρατεία χωρίς όραμα, χωρίς πίστη, χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό. Όποιος πιστεύει ότι θα κατακτούσαν τότε την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έκανε το ίδιο λάθος με τον Σαμψών που με τη χούντα στην Κύπρο το 1974, προκάλεσε την Κυπριακή τραγωδία...
Κρατήστε αυτό το τελευταίο, δεν είναι άσχετο... Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός. Μπορεί να μην είναι άμεσος και ορθός, αλλά δεν είναι τυχαίος.
Δεν αντέχει κριτική μία τέτοια δίκη. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται να μπούμε στην αναψηλάφησή της, ούτε να διερευνήσουμε ιστορικά εδώ τη δίκη αυτή, αφού το έχουν κάνει άλλοι. Ούτε να πούμε αν ήταν μια "δίκαιη δίκη". Ήταν ένα πολιτικό δικαστήριο κατά την άποψή μου. Και η πολιτική, το κοινό αίσθημα, το αίσθημα του προδομένου που ξεριζώνεται μετά από 3.000 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας σε έναν τόπο, δεν μπορεί να αποπνέει "δικαιοσύνη" με την έννοια του δικαίου έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε τώρα, από τον καναπέ μας, μπροστά στο pc μας, 88 χρόνια μετά... Πίκρα αποπνέει, όπως πίκρα αποπνέετε κάθε φορά στην απόφαση ενός λαού που ψηφίζει για να διώξει έναν κακό κυβερνήτη, έναν κακό πολιτικό... Υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτό; Τελικά σε εθνικές τραγωδίες, ποια "δικαιοσύνη" μπορεί να υπάρξει;

"Δικαίωση" των πρωταιτίων;
88 χρόνια μετά, ο Άρειος Πάγος αποφάσισε να αποκαταστήσει ουσιαστικά τους υπεύθυνους της Μικρασιατικής Καταστροφής, αθωώνοντας τους, χωρίς να μπορεί να τους επιβάλλει (αν μπορώ να ερμηνεύσω σωστά την απόφασή του) άλλες ποινές αφού τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Στις 20 Οκτωβρίου 2010, ο Άρειος Πάγος κλήθηκε να "κλείσει" οριστικά το κεφάλαιο της Μικρασιατικής Καταστροφής, ένα κεφάλαιο που προσωπικά πιστεύω ότι έκλεισε τη μέρα που εκτελέστηκε η δίκαιη -κατ εμέ- ποινή που τους επιβλήθηκε για το κακούργημα της εσχάτης προδοσίας. Σήμερα, το Ελληνικό Κράτος θεωρεί δηλαδή ότι οι πρωταίτιοι της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι αθώοι. Ότι για τη μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του Ελληνισμού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΝΟΧΟΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. 

Η Μέγιστη Τραγωδία...
Οι ιστορικές μου γνώσεις δεν μου επιτρέπουν να σκεφτώ ότι υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του Έθνους. Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη προδοσία. Ακόμη και η πτώση της Κωνσταντινούπολης, που πολλοί θα σκεφτείτε σαν συγκρίσιμο μέγεθος, δεν είχε τόσο αίμα, τόση προσφυγιά, τόση καταστροφή, τόσο ξεριζωμό, τόσο "οριστική επίλυση" ενός εθνικού ζητήματος. Μπορεί η Πόλη να έπεσε το 1453, δεν χάθηκε όμως η ελπίδα. Δεν ξεριζώθηκε οριστικά ο Ελληνισμός της. Ο λαός δεν έχασε την προσδοκία του για ανάκτηση των κεκτημένων. Δεν είναι τυχαία η φράση "πάλι με χρόνια με καιρούς...". Η φράση αυτή ξεριζώθηκε από τη συνείδηση του Έθνους, με τα γεγονότα του '22, τα γεγονότα του πογκρόμ στην Πόλη τις δεκαετίες του '50 και του '60 και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος των ονείρων ενός ολόκληρου λαού...
Για την καταστροφή λοιπόν αυτή ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ...

Η αγωνία του εγγονού.
Ο κ. Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του καταδικασθέντα του '22 και δικαιωθέντα του 2010, πρώην υπουργού οικονομικών επί Γούναρη και Πρωθυπουργού της χώρας μας την περίοδο 1920-1922, πρωταγωνιστής του δικαστικού αγώνα σύμφωνα με τα ΜΜΕ για την απόφαση αυτή, δίκαια επιθυμεί σαν άτομο να αποβάλλει η οικογένειά του το "στίγμα" του προγόνου - εθνικού μειοδότη. 
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι απόγονος προσφύγων της Μικράς Ασίας. Η οικογένειά μου δεν βίωσε το δράμα της προσφυγιάς. Είμαι όμως σίγουρος ότι η οικογένεια του κυρίου Πρωτοπαπαδάκη, δεν βίωσε -όπως και η οικογένειά μου- το δράμα αυτό ώστε να καταλάβει τη "δικαιοσύνη" της προσφυγιάς. Μετά από 88 χρόνια κανένας δεν βρίσκει τον κύριο Πρωτοπαπαδάκη στο δρόμο ώστε να τον απαξιώσει για τις ρίζες του... Ούτε κανένας αποκάλεσε μέλος της οικογένειάς του "τουρκόσπορο" ή "παστρικό", όπως έκαναν οι "Ελληνάρες" που υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες Ίωνες συμπατριώτες τους, πίσω στην "παλιά Ελλάδα"... Αντίθετα, η Ελληνική Πολιτεία τον τίμησε τον ίδιο και την προσωπική του αξία, χαρίζοντάς του το αξίωμα του Ευρωβουλευτή την περίοδο 1981 έως 1984. 
Καμιά φορά ο λαός απαιτεί δικαίωση και αν πραγματικά αγαπάμε και υπηρετούμε αυτόν τον πονεμένο λαό δεν ξύνουμε τις πληγές του με τέτοιες αποφάσεις και πράξεις. Ιδιαίτερα όταν βρίσκονται ακόμη εν ζωή κάποιοι ελάχιστοι - θύματα των πολιτικών του προγόνου του κυρίου Πρωτοπαπαδάκη. Ιδιαίτερα όταν προκαλούνται οι απόγονοι των θυμάτων με ζωντανές τις μνήμες, με υπαρκτά ακόμη τα κειμήλεια που σώθηκαν από τους τσέτες του Κεμάλ στη μεγάλη φυγή, στον ξεριζωμό, στον "συνωστισμό" στην προκυμαία της Σμύρνης...
Δεν προκαλούνται εκείνοι. Προκαλούν αυτοί που δεν σέβονται την ιστορική μνήμη. Κανένας δεν λέει σήμερα να "ξαναπάρυμε την Σμύρνη" ή την Πόλη. Αλλά κανένας που να έχει έστω και λίγη Ελλάδα στην καρδιά του δεν μπορεί να ανεχτεί μία τέτοια απόφαση! Δεν συμπεριλαμβάνω τους δικαστές και τις οικογένειες των καταδικασθέντων του '22 γιατί θεωρώ ότι είναι εύλογο κάποιος να μπορεί να δικάσει με αυστηρά "νομικούς" όρους, όπως και κάποιος απόγονος να θεωρεί τον παππού ή τον προπάππου του ιερό για εκείνον πρόσωπο...
Είδατε τι λέω; Των καταδικασθέντων του '22, αφού το 2010 είναι... δικαιωθέντες! Τα 2.000.000 έλληνες που υπέφεραν; Δικαιώθηκαν και αυτοί, μέσα από τους αγώνες τους, μέσα από τη δουλειά τους, μέσα από τη φτώχεια τους, μέσα από τον ίδιο το θάνατο που τόσο άδικα τους βρήκε μέσα στις εστίες τους.
Ειδικά όσον αφορά τον Πρωτοπαπαδάκη, όσο και τους άλλους καταδικασθέντες, αν κάποιος ανατρέξει στις ιστορικές μαρτυρίες, θα διαπιστώσει ότι αντιμετώπισαν με ιδιαίτερο θάρρος και αξιοπρέπεια τη διαδικασία της εκτέλεσης της ποινής τους. Αντιμετώπισαν αντρίκια αυτό που η ιστορία τους επιφύλασσε στην προσωπική τους αποτυχία, που συνέπεσε με την αποτυχία και την τραγωδία ενός γένους ολόκληρου. Προσωπική μου εκτίμηση, είναι ότι οποιαδήποτε μετέπειτα "προσφυγή" εναντίων της απόφασης δηλώνει προσωπικά συναισθήματα των κατιόντων, αλλά δεν φαίνεται να σέβεται την αξιοπρέπεια που οι καταδικασθέντες έδειξαν αποδεχόμενοι τη μοίρα τους, που ήταν ίδια με εκατομμυρίων Ελλήνων... Με άλλα λόγια κύριε Πρωτοπαπαδάκη, πιστεύω ότι ο παππούς σας αν μπορούσε, θα σας απέτρεπε από το ατόπημά σας, να προσπαθήσετε να ξαναγράψετε μέσω μιας δικαστικής απόφασης την ιστορία μετά από 88 χρόνια και αφού οι ευθύνες έχουν οριστικά αποδοθεί. Καμία απόφαση δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορία. Μόνο να την προσβάλλει μπορεί!

Ατυχείς παραλληλισμοί...
Θα τολμήσω εδώ να κάνω έναν ατυχή παραλληλισμό. Έτσι γιατί μου αρέσει να προκαλώ. Έτσι γιατί αισθάνομαι ότι προκλήθηκα με την απόφαση αυτή. 
Στο μέλλον, σε καμιά 50ριά χρόνια, απόγονος του Σαμψών, του Παπαδόπουλου, του Ιωαννίδη, του Παττακού και των άλλων πρωταγωνιστών της χούντας των Συνταγματαρχών του '67 και της τραγωδίας της Κύπρου το '74 (άλλες τραγωδίες...), ισχυρίζεται ότι η πολιτική αποσταθεροποίηση, η αποστασία και η πολιτική κρίση των μέσων της δεκαετίας του '60, νομιμοποίησε το στρατό να κάνει κίνημα, σε μία εποχή "κομμουνιστικού κινδύνου". Μάλιστα, το καθεστώς αυτό, θα μπορύσε να πει ο απόγονος αυτός, ήταν ο προπομπός της εγκαθίδρυσης της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας με το δημοψήφισμα και την κατάργηση της βασιλείας που έγινε την περίοδο αυτή, πριν το δημοψήφισμα που έκανε η πολιτική ηγεσία του τόπου μετά το '74. Θα αποδύκνυε ότι κατά την εισβολή των τούρκων στην Κύπρο έγινε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, ότι η χούντα στην Κύπρο έγινε για να ευοδωθεί το όνειρο της "ένωσης", ότι δεν υπήρχαν κακές προθέσεις και ότι αντίθετα κάθε ενέργεια ήταν προς όφελος του Έθνους. Θα αποκάλυπτε επιστολές που θα έλεγαν ότι η απόφαση του δικαστηρίου ήταν "υπερβολική" και "άδικη" για τους πρωταίτιους της εθνικής τραγωδίας και θα διεκδικούσε τη δικαίωσή τους μετά θάνατον, με την αθώωσή τους... Μάλιστα θα εμφάνιζε δηλώσεις απλών πολιτών που θα έλεγαν ότι "επί χούντας φάγαμε ψωμί", ότι "η δραχμή είχε αξία", ότι "ο κόσμος πήρε δάνεια που συχνά δεν τα αποπλήρωνε", ότι "αν δεν μιλούσες δεν σε πείραζε κανείς, παρά μονάχα αν ήσουν κομμουνιστής δηλωμένος και αντιδρούσες ενάντια στο καθεστώς" και άλλα τέτοια γραφικά που -πιστέψτε με- όλοι έχουμε ακούσει και ας το παραδεχτούμε τελικά: σε αυτόν τον τόπο δεν υπάρχει ιστορική μνήμη... 

Επίλογος: Λάθος στιγμή...
Η απόφαση αυτή από τον Άρειο Πάγο ποια στιγμή ήρθε;
Άλλος ατυχής παραλληλισμός: την ώρα που έχουμε το Δ.Ν.Τ. και την Τρόικα με όλες τις σχετικές μειώσεις στο εισόδημά μας, ενώ έχουμε ψηφίσει κάποιον που μας έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν και θα πάρουμε και αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό!
Τη στιγμή που ο λαός μας ζει μία οικονομική εθνική τραγωδία για την οποία ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ πάλι... Α! Όλοι μας φταίμε, γιατί μαζί τα φάγαμε... Συλλογική ευθύνη, άρα όχι ευθύνη...
Για τη στιγμή που ακόμη ζουν τα θύματα της καταστροφής και οι άμεσοι απόγονοι αυτών, τα είπαμε παραπάνω. 
Για τις ημερομηνίες των αποφάσεων που είναι τραγικά κοντά με τις ημερομηνίες της μνήμης ας μην τα πούμε, είναι προφανείς οι συγκυρίες...
Τη στιγμή που τα χειρότερα έρχονται -ελπίζω να βγω ψεύτης και κινδυνολόγος- και ο λαός μας απειλείται με μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή, η ιστορία και οι δικαστές διδάσκουν ότι στις τραγωδίες ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ και ότι αυτοί δεν μπορούν να δικαστούν - όπως αυτό μπορεί να γίνει. Ότι αν κάποιος είναι υπεύθυνος για το χάλι μας, αυτός δεν πρόκειτα να μείνει στην ιστορία σαν τέτοιος. 
Αλήθεια τώρα τα βιβλία τί θα γράψουν για τους πρωταγωνιστές του "συνωστισμού" στην προκυμαία της Σμύρνης;
Ο Άρειος Πάγος δικαιώνει, ο λαός όμως, ποτέ. Ο κύριος Πρωτοπαπαδάκης μας έκανε να θυμηθούμε και ειλικρινά αν τον βρω κάπου, θα έχω δύο πράγμτα να του καταλογίσω. Επειδή μου το θύμισε, ότι είναι απόγονος του -διατηρώ το δημοκρατικό δικαίωμά μου- προδότη Πρωτοπαπαδάκη και επειδή πρσέφυγε στον Άρειο Πάγο ότι -πάλι κατά την γνώμη μου- προκάλεσε την Ιστορική μου μνήμη...

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους παππούδες μου
που πολέμησαν για το μεγαλείο της πατρίδας
στα βουνά της Πίνδου 
και τη λεφτεριά της οικογένειάς τους. 
Επειδή πλησιάζουν οι μέρες που θα θυμηθώ
τη ΔΟΞΑ τους...
Ο Θεός ας τους αναπαύσει και η γλυκιά τους 
μνήμη να τους δικαιώσει...

με τιμή,
Ο Κριτικός


+1 επιπλέον

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top